Home

Wereldcreatie Oorlog en Terpentijn, Jan Lauwers & Needcompany
Wereldcreatie 1095, Kuiperskaai

Beste,

Europa is moegetergd en zijn tijd is uit zijn hengsels om het eens met Shakespeare te zeggen. Wat weer eens bewijst dat geschiedenis zich herhaalt en we er niks van leren. Dat gisteren in niks verschilt met vandaag.

Laat de indiaanse zomer maar beginnen. En als het te nat wordt, of te heet dan verschuilen we ons wel in een theater. Ik geef toe: ik ben verslaafd aan theater. Het blijft het spannendste en meest vrije medium in de wereld der kunsten. De maand augustus hebben we in de prachtige Bourla in Antwerpen mogen werken. Meer dan drie weken op de grote scène. Wat een weelde. Wat een uitdaging. Overigens verdient Guy Cassiers en zijn ploeg de grote prijs voor engagement en gastvrijheid. Bijzondere plek, het Toneelhuis. We zijn bezig met een interpretatie van het boek van Hertmans ‘Oorlog en Terpentijn’ onder het motto: een boek is een boek en een theatervoorstelling een theatervoorstelling. Ook tijdens dit werkproces word ik geconfronteerd met mijn agnostische houding naar de kunsten toe. God vervangen door kunst is en blijft een arm idee. Maar we zitten ermee. De gretigheid waarmee Hertmans in zijn laatste twee sublieme romans martelingen en gruwelijkheden beschrijft is het bewijs van de onmacht van de ernst van kunst. Hoe kan je de oorlog evoceren zonder vermakelijkheid te zijn? Wat is verbeelding als God dood is? Hoe speel je een held met een brandend kontgat? Ik hoor me zeggen tegen de performers: sla elkaar zestig minuten voor verrot. Briljante regieaanwijzing. Zit er genoeg ijs in de vriezer? Het probleem van de vermakelijkheid is prangend. De Dutroux-voorstelling van Milo Rau en zijn kindjes, die ik op het theaterfestival zag, is in die zin weerzinwekkend. Het gebruik van sentimentele muziek en humor uit onzekerheid verplicht de agnost in mij tot een tragische staande ovatie. We amuseren ons nog altijd kapot.

Ondertussen zijn we ook curator van het grote Malta Festival Poznań 2018 in Polen. Europa op zijn slechtst. De minister van Cultuur van de huidige zeer rechtse regering vindt het maar niks dat een buitenlands kunstenaar zich bemoeit met hun festival. Dus de keuze van de zeer moedige ploeg van het festival onder leiding van Michał Merczyński en Kasia Tórz heeft geleid tot een budget-cut van 70 procent. Onze opdracht bestond hierin dat we een tiental theaterproducties uit heel de wereld zouden uitnodigen, daarbij een filmprogrammatie, en een tentoonstelling zouden bedenken onder het idioom: Leap of Faith, vrij vertaald als ‘sprong in het ongewisse’, de definitie van kunst eigenlijk. Maar dat willen de nieuwe vulgaire leiders in de wereld niet. De vorige curator, de Kroatische kunstenaar Oliver Frljić is tijdens het festival moeten vluchten uit Polen wegens doodsbedreigingen, vechtpartijen, extreem-rechtse manifestaties, en wat al meer. Enkel omdat hij een kritische voorstelling over het katholieke geloof had gemaakt. Het is een leugen dat in onze neoliberale maatschappij politici geen macht hebben. We stemmen er dan ook te lichtzinnig op. Door één man en een klein ploegje verandert een land op een gruwelijke manier van gelaat. Het lijstje van de vulgaire, democratisch gekozen machthebbers wordt me te lang. De eindmonoloog van de sublieme Lobke Leirens in de prachtige voorstelling 'Another one', ook gezien op het theaterfestival, waarin ze het publiek vraagt een stap terug te gaan en dan naar links en dan nog eens naar links en dan terug naar links en wat achteruit en weer naar links, is dan ook een richtlijn voor alle mensen die hun goden missen en dat niet erg vinden.

JL


Oorlog en Terpentijn, Jan Lauwers' adaptatie van het alom gelauwerde boek van Stefan Hertmans over 'de Grote Oorlog' met Viviane De Muynck in de hoofdrol, gaat in première van 7 tot en met 17 december 2017 in het Toneelhuis.
1095 van Kuiperskaai — het jonge theatergezelschap dat in MILL een onderkomen heeft — gaat in première op het festival voor (jonge) makers Love at First Sight. Hun balorige blik op de middeleeuwen is te zien in Monty Kultuurfaktorij op 13, 14 en 15 september 2017. Daarna touren ze door België en Nederland: Theater Aan het Spui (Den Haag), De Grote Post (Oostende), Theater Aan het Vrijthof (Maastricht), 30CC (Leuven), CC Belgica (Dendermonde), NTGent¬†en Theaterfestival Boulevard ('s-Hertogenbosch).

In 2018 komt Maarten Seghers uit met een nieuwe performance Concert by a Band Facing the Wrong Way. Het wordt een pulserende mix van muziek en theater in samenwerking met de Zwitserse drummer Nicolas Field en de Nederlandse gitarist Rombout Willems. Maarten gaat ook in deze voorstelling verder op zoek naar het grensgebied tussen vermaak en tragedie. Coproductie L’Auditori (Barcelona), tournee vanaf het voorjaar 2018.
Grace Ellen Barkey werkt haar installatie Magnolia verder uit. Ze maakte een eerste versie voor het Cultuurcentrum Strombeek, en voor de opening van MILL in maart. Aan de hand van video's over bloemen en een aantal objecten transformeert ze een ruimte tot een bevreemdend universum waarin de toeschouwer inzage krijgt in de gedachte dat mensen sterfelijk zijn en de natuur eeuwig is.
ONDERTUSSEN IN DE MILL
kreeg Marjolein er een kindje bij en vervoegde Veerle Vaes de ploeg om de spreiding van de voorstellingen in goede banen te leiden.

Op vrijdag 22 september zwaaien de deuren van MILL nogmaals open voor CINEMAXIMILIAAN @ MILL'S HOME CINEMA EVENING. Cinemaximiliaan (een pop-upcinema voor en door nieuwkomers) toont er een selectie kortfilms.

Na de pauze staat Goldfish Game op het programma. Het is een kans om Jan Lauwers' eerste langspeelfilm nog eens te zien die in 2004 tijdens het Slamdance Filmfestival (USA) in de prijzen viel met de ‘Grand Jury Honor for Best Ensemble Cast’.

In september opent De blinde dichter van Jan Lauwers het internationale theaterfestival MESS in Zenica/Sarajevo. Dezelfde ploeg trekt daarna voor 2 weken naar Parijs. Le poète aveugle speelt van 11 tot en met 22 oktober in La Colline, spread the word.
Het Noorse theaterfestival Fjaler onthaalt MaisonDahlBonnema op 15 september met de one-big-song-performance The Moon, een productie van Needcompany.
FOREVER, de ontroerende voorstelling van Lemm&Barkey over afscheid en Mahler, is te zien in de Monty op 5 oktober en in STUK op 7 en 8 november 2017.
En tenslotte is De kamer van Isabella terug van weggeweest. Jan Lauwers' klassieker die 13 jaar lang de hele wereld rondreisde is nogmaals te zien, in de Franse vertolking door la De Muynck in Théatre National in Brussel op 9, 10 en 11 november. Tickets en warme broodjes, u weet wel. U bent gewaarschuwd.
Vanaf 20 oktober 2017 loopt in Oostende gedurende 6 maanden de tentoonstelling 'Het Vlot. Kunst is (niet) eenzaam' van de curatoren Jan Fabre en Joanna De Vos. Zij kozen o.a. het werk Glory Hole van OHNO COOPERATION.
Als afsluiter nog even iets over sterren en sterren:

Afgelopen zaterdag werd voor Viviane De Muynck een ster in de Oostendse Walk of Fame gebeiteld (naast Michel Piccoli, Jane Birkin, en vele anderen) en mocht ze daarbij ook een Outstanding Achievement Award voor haar volledige carrière in ontvangst nemen.

Romy Louise Lauwers won op haar beurt de Sylvia Kristel Award voor haar vertolking van Panda in de langspeelfilm 'Het leven is vurrukkulluk'. De prijs wordt op 16 september voor de vierde maal uitgereikt tijdens het festival Film by the Sea in Vlissingen. Volgens de jury is Romy een uitzonderlijk jong talent dat, net als Sylvia Kristel in het bezit is van een uitzonderlijke persoonlijkheid. “Zij weet schoonheid te combineren met allure en denkkracht en lichtvoetigheid en gaat net als Sylvia grensoverschrijdend te werk gaat.”

Proficiat allebei!